پیوند عوامل زیستی، روانی و اجتماعی با ارتقای سلامت روان و ایمنی شغلی
به گزارش پایگاه خبری حامیان سلامت و ایمنی نیروی کار به نقل از ایلنا و به نقل از وبدا، علیاکبر اسماعیلی، متخصص روانپزشکی، با تأکید بر اهمیت نگاه جامع به سلامت روان، اظهار کرد: عوامل زیستی، روانی و اجتماعی بهطور همزمان و در تعامل با یکدیگر بر سلامت روان افراد تأثیر میگذارند و نادیده گرفتن هر یک از این مؤلفهها میتواند پیامدهای جدی فردی و سازمانی به همراه داشته باشد.
وی با اشاره به نقش استرسهای محیطی، مشکلات خانوادگی و کیفیت روابط اجتماعی افزود: فشارهای روانی مزمن، بهویژه در محیطهای کاری پرتنش، میتواند منجر به بروز یا تشدید اختلالات روانی شود. در این میان، نگرش فرد نسبت به رویدادهای پیرامونی و نحوه معنا دادن به وقایع، بهعنوان یکی از عوامل کلیدی روانشناختی، نقش تعیینکنندهای در میزان تابآوری و آسیبپذیری روانی افراد دارد.
این متخصص روانپزشکی با اشاره به رویکرد HSE تصریح کرد: در نظامهای مدیریت بهداشت، ایمنی و محیطزیست، سلامت روان کارکنان یکی از ارکان اصلی پیشگیری از حوادث شغلی، کاهش خطای انسانی و ارتقای بهرهوری محسوب میشود. بررسی سلامت روان بدون توجه به شرایط کاری، سبک مدیریت، امنیت شغلی و حمایتهای اجتماعی در محیط کار، تحلیلی ناقص و غیرکارآمد خواهد بود.
اسماعیلی خاطرنشان کرد: سلامت روان صرفاً یک مفهوم انتزاعی نیست، بلکه بهطور مستقیم در عملکرد روزمره افراد نمود پیدا میکند؛ از کیفیت خواب، اشتها، بهداشت فردی و روابط خانوادگی گرفته تا تعاملات شغلی، تحصیلی و اجتماعی. هرگونه تغییر محسوس در این شاخصها میتواند زنگ خطری برای بروز اختلالات روانی و کاهش ایمنی فرد در محیطهای حساس کاری باشد.
وی افزود: افت عملکرد شغلی، غیبتهای مکرر، افزایش تعارضات کاری و خانوادگی و کاهش تعاملات اجتماعی از جمله پیامدهایی است که در صورت بیتوجهی به سلامت روان، نهتنها فرد بلکه کل سازمان را در معرض آسیب قرار میدهد و میتواند احتمال بروز حوادث کاری را افزایش دهد.
این متخصص روانپزشکی در پایان تأکید کرد: در بسیاری از موارد، اصلاح شرایط محیط کار، کاهش عوامل استرسزا، بهرهمندی از خدمات مددکاری اجتماعی، مشاورههای روانشناسی و آموزش مهارتهای حل مسئله میتواند نقش مؤثری در ارتقای سلامت روان ایفا کند. با این حال، در برخی موارد نیز مداخلات تخصصیتر و درمان دارویی برای تنظیم شیمیایی مغز ضروری بوده و باید بهعنوان بخشی از برنامه جامع سلامت و ایمنی نیروی کار مورد توجه قرار گیرد.
