تأکید HSE بر نقش ورزش هوازی در ارتقای سلامت قلب و عروق کارکنان
فعالیت بدنی منظم، بهویژه ورزشهای هوازی، یکی از مؤثرترین راهکارهای حفظ سلامت قلب و عروق و کاهش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی به شمار میرود. بر اساس توصیههای عمومی سلامت، بزرگسالان باید دستکم ۱۵۰ دقیقه در هفته فعالیت هوازی با شدت متوسط یا ۷۵ دقیقه فعالیت با شدت زیاد انجام دهند.
به گزارش واحد HSE خبرگزاری مهر ، بیماریهای قلبیعروقی همچنان یکی از مهمترین عوامل بیماری و مرگومیر در جهان محسوب میشوند. در همین راستا، توجه به فعالیت بدنی منظم و اصلاح سبک زندگی میتواند نقش مهمی در پیشگیری از بیماریها، افزایش آمادگی جسمانی و ارتقای سلامت کارکنان داشته باشد.
ورزش هوازی به فعالیتهایی گفته میشود که ضربان قلب و میزان تنفس را افزایش میدهند. پیادهروی سریع، دویدن، دوچرخهسواری و شنا از جمله رایجترین فعالیتهای هوازی هستند. انجام منظم این تمرینها میتواند به تقویت عضله قلب، بهبود گردش خون، کاهش فشار خون، تنظیم قند خون و بهبود وضعیت چربیهای خون کمک کند.
میزان توصیهشده فعالیت بدنی
انجمن قلب آمریکا و بسیاری از دستورالعملهای بینالمللی سلامت، انجام حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت هوازی با شدت متوسط یا ۷۵ دقیقه فعالیت هوازی با شدت زیاد در طول هفته را برای بزرگسالان توصیه میکنند.
فعالیت با شدت متوسط به این معناست که فرد هنگام ورزش بتواند صحبت کند، اما قادر به آوازخواندن نباشد. پیادهروی سریع و دوچرخهسواری معمولی نمونههایی از این نوع فعالیت هستند. در فعالیتهای شدیدتر، مانند دویدن یا شنای سریع، صحبتکردن پیوسته دشوارتر میشود.
برای دستیابی به مزایای بیشتر، از جمله کمک به کنترل وزن، افزایش استقامت بدنی و کاهش بیشتر عوامل خطر قلبیعروقی، میتوان میزان فعالیت را به حدود ۳۰۰ دقیقه فعالیت با شدت متوسط یا ۱۵۰ دقیقه فعالیت شدید در هفته افزایش داد؛ البته این افزایش باید متناسب با شرایط جسمانی و توان فرد انجام شود.
استمرار مهمتر از شدت است
یکی از نکات مهم در برنامهریزی فعالیت بدنی، توجه به استمرار و نظم در ورزش است. لازم نیست تمام فعالیت هفتگی در یک یا دو جلسه انجام شود. تقسیم تمرینها در طول هفته، برای مثال ۳۰ دقیقه فعالیت در پنج روز، میتواند به ایجاد عادت ورزشی و حفظ تداوم کمک کند.
انجام حجم زیادی از تمرین در مدت کوتاه، بهویژه برای افراد تازهکار، ممکن است خطر خستگی یا آسیبدیدگی را افزایش دهد. در مقابل، افزایش تدریجی مدت و شدت فعالیت، امکان سازگاری بهتر بدن و ادامه ایمن برنامه ورزشی را فراهم میکند. حتی دورههای کوتاه پیادهروی یا تحرک بدنی نیز، در صورت تکرار منظم، میتوانند در افزایش فعالیت روزانه مؤثر باشند.
هر میزان تحرک، بهتر از بیتحرکی است
برخلاف تصور رایج، تنها ورزشهای سنگین و پرفشار برای سلامت قلب مفید نیستند. فعالیت هوازی با شدت متوسط نیز میتواند تأثیر قابلتوجهی بر سلامت قلب و عروق داشته باشد. برای کارکنانی که فعالیت بدنی کمی دارند. برای کارکنانی که فعالیت بدنی کمی دارند یا مدت زیادی بیتحرک گام مؤثری باشد.
استفاده از پله بهجای آسانسور، پیادهروی در زمان استراحت، انجام حرکات کششی سبک، راهرفتن هنگام مکالمات تلفنی و پارککردن خودرو در فاصلهای دورتر از محل کار، از جمله راهکارهایی هستند که میتوانند به افزایش تحرک روزانه کمک کنند.
در محیطهای کاری نیز فراهمکردن فرصتهای مناسب برای تحرک، تشویق کارکنان به انجام وقفههای کوتاه حرکتی و توجه به سلامت جسمی آنان، بخشی از اقدامات مؤثر در برنامههای HSE و ارتقای سلامت شغلی محسوب میشود.
ضرورت توجه به شرایط فردی
برنامه ورزشی باید با شرایط جسمانی، سن، سطح آمادگی بدنی و سوابق پزشکی فرد متناسب باشد. افراد مبتلا به بیماریهای مزمن، بیماران قلبی، افرادی که بهتازگی تحت عمل جراحی قرار گرفتهاند یا در دوره نقاهت بیماری به سر میبرند، باید پیش از آغاز یا افزایش فعالیت ورزشی با پزشک یا متخصص سلامت مشورت کنند.
همچنین در صورت بروز علائمی مانند درد یا فشار در قفسه سینه، تنگی نفس غیرعادی، سرگیجه، ضعف شدید یا تپش قلب غیرمعمول، باید فعالیت متوقف و موضوع از نظر پزشکی بررسی شود.
در مجموع، انجام حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت هوازی با شدت متوسط در هفته، هدفی مناسب برای بسیاری از بزرگسالان است. با این حال، برای افراد کمتحرک، حتی مقدار محدودی از فعالیت نیز بهتر از بیتحرکی خواهد بود. تبدیل ورزش و تحرک بدنی به بخشی منظم، ایمن و لذتبخش از زندگی روزمره، میتواند نقش مهمی در حفظ سلامت قلب و عروق، افزایش بهرهوری و ارتقای کیفیت زندگی کارکنان ایفا کند.
- منبع:خبرگزاری مهر
- نویسنده:دیباگستران صنعت
- 1405/07/07